Dąbrowska Anna (1809–1870), siostra miłosierdzia. Do zgromadzenia wstąpiła 1830 r. w centralnym domu litewskiej prowincji ss. miłosierdzia (1799–1860) przy szpitalu Sawicz w Wilnie. Odtąd pracowała, z małymi przerwami, w wymienionej lecznicy aż do swego wygnania. W r. 1863 na skutek doniesień do władz przeprowadzono w szpitalu Sawicz szczegółową rewizję. Wykryła ona u D-iej dokumenty osobiste, służące emisariuszom powstania, i stwierdziła »winę« jednej z jej towarzyszek, siostry Anieli Gajewskiej. Obydwie osadzono w cytadeli wileńskiej, a 6 XI 1863 skazano wyrokiem sądu wojennego na utratę praw obywatelskich i stanu duchownego oraz na zesłanie na Sybir. Odmiennymi szlakami wieziono i gnano je z partiami powstańców. Nie doszedłszy do miejsca, umarła w Woroneżu siostra Gajewska, D. zaś, wiodąc żywot męczeński, przebywała zrazu w gubernii tomskiej, później kostromskiej, gdzie starała się daremnie r. 1868 w Warnawinie o pozwolenie wyjazdu do Warszawy, a wreszcie w Narymie. Jakkolwiek zmuszona do utrzymywania się niemal wyłącznie z żebractwa, oddawała się D. z podziwu godnym poświęceniem uczynkom miłosiernym, zwłaszcza pielęgnowaniu chorych. Gromadziła też chętnych w niedziele i święta w swym biednym mieszkaniu na modlitwy i czytania pobożne, katechizm i śpiewy religijne, a nadto urządzała im z tego, co uprosiła, i z ofiar przysłanych z kraju wieczerze wigilijne i święcone. Otoczona powszechną czcią i miłością zesłańców, umarła w Narymie 1870 r.
Audytoriat Polowy, nr 299, rkp. z r. 1863, w Arch. Państw. w Wil.; Annales de la Congrégation de la Mission, Paris 1866; Chodakowska E., Prowincja litewska, rkp. z l. 1890–1909 w Arch. ss. miłos. w W.; Ahasfar ks. (Fryderyk Józefat Żyskar), Tunka, P. 1914, wyd. II, W. 1929; Księga pamiątkowa trzechsetlecia zgrom. ks. misjonarzy, Kr. 1925; Rosiak S., Prowincja litewska sióstr miłosierdzia, Wil. 1933; Bruchnalska M., Ciche bohaterki, Miejsce Piast. 1934, I.
Ks. Franciszek Śmidoda